ഒരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം
മുന്നിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണു കഴക്കുമ്പോൾ
ഇടക്ക് പുറകിലോട്ടൊന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കണം...
ഈ ദൂരമത്രയും താൻ തന്നെയാണോ പിന്നിട്ടതെന്ന് തോന്നിപ്പോകും.
അവിടെ...
നമ്മെ കരുതലോടെ കാത്ത, വാത്സല്യമായ് പെയ്തിറങ്ങിയ മാതാപിതാക്കളുടെ സനേഹത്തിൻ്റെ ആഴമറിയാം...
എന്തിനേയും നിഷ്കളങ്കതയോടെ നോക്കി കണ്ടിരുന്ന തൻ്റെ ബാല്യത്തെ കാണാം...
അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയിൽ സർവ്വവും ജീവിതത്തിൽ ആവാഹിച്ചിരുന്ന കൗമാരത്തെ തൊട്ടറിയാം...
നാം വിട്ടിട്ട് പോന്ന ചില ബന്ധങ്ങൾ നമ്മെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നത് കാണാം...
പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടാതെ പോയ കുറേ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കൂമ്പാരം ചീട്ടുകൊട്ടാരം കണക്കെ തകർന്നു കിടപ്പുണ്ടാവാം...
സൗകര്യപൂർവ്വം വിസ്മരിച്ച ചില സൗഹൃദങ്ങൾ നമ്മെ എത്രമാത്രം ആനന്ദിപ്പിച്ചിരുന്നു എന്നറിയാം...
നേടിയെടുത്ത വിജയങ്ങളുടെ കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന മഞ്ഞളിപ്പിൽ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടക്കാം...
ഉപദേശ നിർദ്ദേശങ്ങളായി എന്നുമുണ്ടായിരുന്ന അധ്യാപകരുടെ ആത്മാർത്ഥമാം സേവനത്തിൻ മാധുര്യം നുകരാം...
മടക്കി നൽകാനാകാത്ത കുറേ കടങ്ങളും പേറി ഈ ദൂരമത്രയും പിന്നിട്ട തെന്തിനെന്നോർത്ത് ആശ്ചര്യപ്പെടാം...
നോട്ടം തന്നിലേക്കെത്തുമ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്, പിന്നിട്ടവഴികളുടെ ബാക്കിപത്രം വരാനിരിക്കെ കഴിഞ്ഞുപോയ ജീവിതത്തിൻ്റെ ആകെതുകയായ എൻ്റെ, ഈ മുന്നോട്ടുള്ള ഗമനലക്ഷ്യം അനന്തമാണെന്നുള്ള പരമമായ സത്യം....
-ഷറഫു ആലുവ-
